Na het vertrek van Dane hadden we weer iemand nodig om de commissie ‘Bestuur, Economie, Cultuur & erfgoed’ te bemensen. Het is niet makkelijk om iemand van zijn caliber te vinden. Hij wist altijd vanzelfsprekendheden ter discussie te stellen, en het meest abstracte stuk terug te brengen naar die ene relevante vraag: “wat heeft de gewone Utrechter hieraan?”
Tim had de vrijheid genomen om een balletje op te gooien op de ledenvergadering van SP Utrecht. En Milou, die voor het eerst een ledenvergadering bezocht, ving het balletje op.

Er volgde een kennismakingsgesprek, waarbij zowel Milou, als Tim, als ik, erg enthousiast waren.
En de rest is geschiedenis: Milou woonde een aantal vergaderingen en andere bijeenkomsten bij en leerde het leven op het Provinciehuis langzaam maar zeker kennen. Maar ze had zich niet bij het team aangesloten om alleen maar toe te kijken.
Ze wilde graag een dossier voorbereiden en daar het woord op voeren; dat werd de renovatie en verduurzaming van het Provinciehuis. En dus zaten we samen op de fractiekamer haar bijdrage voor te bereiden.

“Ik vind het best wel duur,” zei ze, toen ik haar vroeg naar haar eerste gedachte.
“Ik weet eigenlijk niet welke kosten je mag verwachten bij een dergelijk project,” antwoordde ik.
Provinciehuizen worden niet elke dag gerenoveerd – en verduurzaming wordt niet altijd meteen meegenomen. Dus een vergelijkbare casus was niet voorhanden.
Het Utrechtse Provinciehuis is in zichzelf al heel bijzonder. Voordat de Provincie erin trok, was het een kantoorgebouw van een grote bank. Het is gebouwd in een brutalistische stijl die moest communiceren dat de bankmensen verheven waren boven het volk. Een gigantische toren, bovenop een verhoogd parkeerdek, vertelde eenieder die langs het gebouw kwam: wij staan boven jullie.
Het is poëtische schoonheid dat het nu de democratie zelf is, dat in Utrecht boven alles uittorent. Zoals het moet zijn.
Echter, de inner workings van het pand zijn zwaar verouderd. Er moet dus iets gedaan worden.
De vraag is alleen: is het plan dat Gedeputeerde Staten ons voorlegt het goede plan?

“Ik heb rondgevraagd bij mensen die in dat wereldje zitten,” vertelde Milou, “maar dit soort projecten komt erg weinig voor.”
“Google is je vriend,” antwoordde ik; hoewel er op Google’s vriendschap het nodige is aan te merken, komt het vaak wel van pas als je vragen hebt. “Wat kost de verduurzaming van een provinciehuis,” typte ik in de tekstbalk.
“De verduurzaming en renovatie van het provinciehuis van Utrecht (Huis voor de Provincie) wordt geraamd op in totaal €101 miljoen. Dit project maakt het gebouw energieneutraal en omvat €64 miljoen voor verduurzaming en groot onderhoud, plus €37 miljoen voor renovatie, inclusief risicobuffer,” antwoordde Google.
“Ja, dat wisten we dus al,” zei Milou. “Dus Google weet ook niets vergelijkbaars?”
“Nee…” antwoordde ik, “o nee, wacht. Hier zie ik iets. Groningen.”
“Hmmm, €13,4 miljoen,” dacht Milou hardop. “Dat is wel een heel ander bedrag. Hoe zien die plannen eruit?”

Na contact met Agnes van de Groningse SP-statenfractie wist ik dat het project voor het Groningse provinciehuis net zozeer van een andere orde was ten opzichte van het Utrechtse, als het prijskaartje. Kortom: niet te vergelijken.
In Groningen had de SP tegen het project gestemd omdat zij (terecht) vonden dat de bevingsslachtoffers eerst geholpen moeten worden voordat de Provincie zichzelf helpt. Maar Utrecht heeft geen bevingen, laat staan slachtoffers – dus ook de omstandigheden waren niet te vergelijken.

“Vergelijkingen zijn dus niet te maken,” resumeerde ik. “Heb jij nog wat anders meegekregen van jouw contacten?”
“Sowieso dat hoe langer je wacht, hoe duurder het wordt.”
“Dus uitstellen heeft geen zin?”
“Werkt alleen maar averechts. Net als nu renoveren en pas later verduurzamen. Dat moet je echt in een keer meepakken.”
“En ergens een nieuw gebouw neerzetten en daar naartoe verhuizen?”
“Ook duur. Met tal van andere problemen. Waar zou je dat gebouw neer moeten zetten? Wanneer is het klaar? En bovendien is dit gebouw dan nog steeds niet verduurzaamd, dus niet erg interessant voor verkoop.”
“Dan denk ik dat we een standpunt hebben,” concludeerde ik.
“Ik denk het ook,” zei Milou. “Zeggen andere partijen nog iets over dit project?”
Google vertelde ons dat de jongerentak van de VVD riep dat van dat geld ook andere dingen gedaan worden. Een klassieke stroman. “Wat doen we dan niet, wat we wel zouden doen als we dit gebouw niet onderhanden namen?” Vroeg ik. “En heeft de VVD daar ooit een voorstel voor gedaan?”
“Dat staat niet in dit artikel,” antwoordde Milou. En grijns verscheen in mijn rechtermondhoek.
“Nou, mochten ze je aanvallen op die kosten,” zei ik, terwijl Milou nog een slok van haar koffie nam, “dan kun je ze dit voor de voeten werpen.”

Twee weken later…

“Wie mag ik namens de SP het woord geven,” zei de voorzitter, “de heer Breur?”
“Mevrouw Meurkes,” antwoordde Milou.
Een nieuwe held betrad het strijdperk…