Pontius Pilatus
Tussen 2007 en 2016 heb ik elk jaar rond de paastijd een Overdenking geschreven over Socialistische waarden in het Nieuwe Testament. Elk jaar, successievelijk, aan de hand van een ander thema.
Marktwerking, geloof versus solidariteit, de scheiding tussen kerk en staat, zonde en oordeel, antikapitalisme, diversiteit, het opium van het volk, emancipatie, onvolmaaktheid, opoffering… tien artikelen waarin een Socialistische lezing van de lessen van Jezus van Nazareth en de vroege christenen naar voren komt.
Een bijbels personage dat in deze reeks artikelen opvallenderwijs niet genoemd wordt, is Pontius Pilatus. Pilatus was van 26 na Christus tot 36 na Christus prefect van Judea namens het Romeinse Rijk. Volgens de bijbelse overlevering is hij degene die Jezus ter dood veroordeelde.
Pilatus staat bekend als een lafaard, omdat hij – volgens de evangeliën – geen verantwoordelijkheid wilde dragen voor dit doodsoordeel. Dat schoof hij af op het volk, dat schijnbaar om de kruiziging van Jezus riep.
Hoewel Pilatus alle macht had om ‘nee’ te zeggen, koos hij daar niet voor. Hij gaf gehoor aan de roep om Jezus’ dood, maar nam ook op theatrale wijze afstand van de mensenmassa. Hij liet een schaal water aanrukken, en waste daarin zijn handen, en zei: “Ik ben onschuldig aan de dood van deze man. Zie het zelf maar op te lossen.” (Mat. 27:24)
De uitdrukking ‘hij waste zijn handen in onschuld’ is een verwijzing naar de laffe prefect die geen verantwoordelijkheid voor zijn handelen wilde nemen.
Toch deed Pilatus een aantal dingen, die vandaag de dag goed zijn om na te volgen. En hij deed ze nota bene in dit verhaal.
- Hij nam afstand van de mensenmassa.
- Hij waste zijn handen.
Blijf veilig in deze corona-tijd. Was je handen goed, en houd afstand.
EEN VROLIJK PASEN TOEGEWENST!